wtorek, 16 lutego 2016

Hejt w internecie a prawo

Mam nadzieję, że to wam się nie przyda, chociaż temat ważny i warty podjęcia, ponieważ może dotyczyć każdego. Dużo o tym czytam i gdzie mogę, tam się dowiaduję. Dzisiaj również wzięłam udział bardzo ciekawym wykładzie poświęconemu "cyber-agresji", który fajnie wszystko spinał w całość. Poniżej znajdziecie paragrafy, które mogą wam się przydać, kiedy ktoś was znieważa, pomawia, zniesławia, czy prześladuje za pośrednictwem internetu.

"Kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, 
lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła, 
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności." (Art. 216 k.k.)

Chcąc domagać się swoich praw i ochrony mamy do wyboru trzy drogi Prokuratura, Policja, ścieżka cywilna. Warto pamiętać, że w takim wypadku przedawnienie następuje bardzo szybko, bo po roku. Jednak jeśli tyczy się to internetu czas liczony jest od momentu, kiedy dowiedzieliśmy się o danym wpisie na nasz temat - a nie od momentu, kiedy się pojawił. 

Materiał dowodowy w postaci screenów może nie być wystarczający - warto mieć świadków, że coś takiego w danym miejscu i w danym czasie się pojawiło. Można też pokusić się o screeny potwierdzone notarialnie - czyli idziemy do notariusza pokazujemy wpis wiszący na danej stronie i on zaświadcza za odpowiednią opłatą, że tego i tego dnia, na takim portalu widział co załączono. 

Wszelką korespondencję związaną ze sprawą należy wysyłać poleconym za potwierdzeniem odbioru. W przypadku firm na adres podany w KRS lub CEIDG. 

Warto też mieć na uwadze, że są to trudne sprawy, mogące ciągnąć się latami, bagatelizowane przez Policję i chętnie umarzane przez Prokuraturę. Bez dobrego prawnika nie radzę się porywać z motyką na słońce. Moim zdaniem jednak należy podjąć trud, żeby takich zjawisk było coraz mniej, a agresorzy nie czuli się bezkarni. Świadomość społeczna ma w tym wypadku także ogromne znaczenie - dlatego właśnie powstał ten post. 

---

PRAWO KARNE

Art. 212 - Pomówienie

§ 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego. 
§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 213 - Wyłączenie bezprawności zniesławienia 

§ 1. Nie ma przestępstwa określonego w art. 212 § 1, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy. 
§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut:
1) dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub
2) służący obronie społecznie uzasadnionego interesu.
Jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego. 

Art. 214 - Zniewaga ze względu na formę

Brak przestępstwa wynikający z przyczyn określonych w art. 213 nie wyłącza odpowiedzialności sprawcy za zniewagę ze względu na formę podniesienia lub rozgłoszenia zarzutu.

Art. 216 - Znieważenie

§ 1. Kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. 
§ 2. Kto znieważa inną osobę za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. 
§ 3. Jeżeli zniewagę wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności cielesnej lub zniewagą wzajemną, sąd może odstąpić od wymierzenia kary. 
§ 4. W razie skazania za przestępstwo określone w § 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego. 
§ 5. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 190a - Stalking

§ 1. Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność,
podlega karze pozba­wienia wolności do lat 3.
§ 2. Tej samej karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej.
§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

---

PRAWO CYWILNE

Art. 23 - Dobra osobiste

Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Art. 24 - Ochrona dóbr osobistych

§ 1. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. 
§ 2. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.
§ 3. Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz