sobota, 29 listopada 2014

Mrok

Noszę w sobie mrok, uśpiony głęboko pod powierzchnią wspomnień. Skóra, niczym sklejona srebrem porcelana, nadaje mi miły dla oka kształt. Bywa, że o tym zapominam, ale tylko do czasu, kiedy czyjeś lustrzane odbicie źrenic mnie nie przerazi. 

Na bliskim przykładzie mogłam obserwować, jak mrok wabi, pochłania i zabija. Za każdym razem kiedy o tym myślę, moja skóra pęka w srebrnych szwach. Wiem, że to mogłam być ja. Wiem, że to już nie byłeś Ty. 

Kim się stałeś? Dokąd odszedłeś? Czy odnalazłeś zrujnowane Państwo, którego będziesz Królem?

art. Daniel W Snelling

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz